Jan Zijlstra

Een stem in het gebed

Het is 24 november 1957. Jan Zijlstra is negentien jaar. Hij is aan het bidden.

Dan hoort hij iets. Later vertelde hij dat de Heer tegen hem zei: “Ik roep je om voor Mij te werken.”

Jan had een vak, en er wachtte een winkel op hem. Iedereen in zijn dorp kende hem. Toch wist hij vanaf dat moment waar zijn leven heen ging.

Hoe kwam een jongen uit een slagerij op dat punt? Daarvoor gaan we terug naar het begin.

Boven de slagerij

Jan werd geboren op 20 september 1938 in Hillegom. Dat is een dorp tussen de bloembollenvelden. Hij werd geboren in het huis boven de slagerij van zijn ouders, aan de Meerstraat.

Jan was het vierde kind. Daarna kwamen er nog zes bij, dus werden het er tien!

Jan ging naar de Julianaschool en voetbalde bij de club SIZO. En hij hielp in de winkel van zijn vader. Een slager verkoopt vlees, en er is altijd werk te doen.

Als kind werd Jan heel ziek van difterie. Dat is een ziekte waar in die tijd kinderen aan stierven. Jan werd beter, en later vertelde hij dat hij daarin de hand van God zag.

Op weg naar de hemel?

Op 25 mei 1956 was Jan zeventien. Iemand stelde hem een vraag: was hij eigenlijk op weg naar de hemel?

Jan wist het antwoord niet, en die vraag liet hem niet meer los. Die dag gaf hij zijn leven aan Jezus. Zo vertelde hij het zelf. Hij vertelde er ook bij dat hij dezelfde avond stopte met roken.

Dat jaar werd hij gedoopt. Samen met hem werd een meisje gedoopt dat Herma van der Laan heette. Later werd zij zijn vrouw.

In Hillegom vertellen mensen nog een mooi verhaal over Jan. Hij las in de Bijbel dat Jezus vissers riep om Hem te volgen. Hij las ook over herders. En toen vroeg Jan zich af: kan God ook een slager gebruiken?

Wat denk jij? Kan God iemand gebruiken met jouw hobby of jouw vak?

Jan nam de slagerij van zijn vader niet over. Na die stem in het gebed ging hij met Herma op pad. Hij werd evangelist. Een evangelist is iemand die rondreist om over Jezus te vertellen.

Bidden voor zieken

Jan sloot zich aan bij de kerk van Johan Maasbach. Maasbach was een van de eerste predikers in Nederland die hardop voor zieken bad. Jan werkte meer dan dertig jaar met hem samen.

Op 15 mei 1961 trouwden Jan en Herma, en ze kregen drie kinderen.

In 1967 werd Jan voorganger van een kerk in Leiden. Een voorganger leidt de kerkdiensten in een gemeente. Zijn kerk heette de Bethlehemskerk.

In die tijd was de pinksterkerk in Nederland nog klein, en veel mensen lachten erom. Wie in een zaaltje voor zieken bad, kreeg spot over zich heen. Jan deed het toch, jaar na jaar.

Opnieuw beginnen

In 1992 ging het mis tussen Jan en Johan Maasbach. Na ruim dertig jaar stopte hun samenwerking. Wat er precies gezegd werd, weten we niet goed. Voor allebei was het pijnlijk.

Jan en Herma begonnen opnieuw. Ze startten een nieuwe kerk in Leiderdorp: De Levensstroom. De eerste diensten waren in een hal op een bedrijventerrein. Er was geen kerktoren en geen orgel, maar er kwamen er mensen die ziek waren.

De kerk groeide en groeide. In 2006 kwam er een nieuw gebouw met ongeveer vijftienhonderd stoelen. Dat zijn een heleboel stoelen!

Jan reisde ook naar andere landen. In 1993 ging hij naar Suriname. Hij vertelde dat hij van binnen had gehoord: “Ga naar Suriname.” Zo werkte het vaak bij hem. Hij hoorde een korte opdracht, en dan ging hij gewoon.

Een vrouw staat op

In maart 2007 zat er een vrouw uit Bleskensgraaf in een dienst van Jan. Ze was al bijna achttien jaar ziek. Haar hele lichaam deed pijn, en ze kon heel veel niet meer.

Jan bad voor de zieken, en tijdens dat gebed stond de vrouw op.

Haar eigen huisarts zag dat ze vanaf dat moment beter werd. Later deed een groot ziekenhuis in Rotterdam onderzoek, maar de artsen vonden niets meer. Tien jaar later vertelde ze in de krant dat ze nog steeds beter was.

Was het een wonder? Een dokter kan zien dat iemand beter wordt. Waarom het gebeurde, kan geen apparaat meten. Voor de vrouw was het antwoord duidelijk, en voor Jan ook.

Maar niet iedereen werd beter. Een tv-programma liet ook mensen zien bij wie de ziekte bleef, of terugkwam. Daar waren veel vragen over, ook onder christenen. Jan wilde zelf geen eer. Als mensen hem bedankten, wees hij naar God.

Ruzie en vrede

Toen Jan ouder werd, gaf hij zijn kerk door aan een jongere voorganger. Dat ging niet goed. Jan wilde meer ruimte voor de diensten voor zieken, en de kerk viel in tweeën. Daarna kwam er ook ruzie met het bestuur van de kerk. Zelfs een rechter moest een uitspraak doen. Jan verloor het kerkgebouw dat hij had helpen bouwen.

Hij was toen vijfenzeventig. Veel mensen zouden dan stoppen, maar Jan niet. Met Herma begon hij een nieuwe stichting: Wings of Healing. De eerste dienst was in een partycentrum, en er kwamen ongeveer tweehonderdvijftig mensen.

En dan komt het mooiste stuk. In 2020 zochten Jan en de jongere voorganger elkaar weer op. Ze legden de ruzie bij. Daarna mocht Jan preken in de kerk van zijn vroegere opvolger. Allebei zeiden ze dat ze er heel blij mee waren.

Ken jij dat? Dat je ruzie hebt, en dat het goedmaken eigenlijk best moeilijk is?

In mei 2021 waren Jan en Herma zestig jaar getrouwd. In september van dat jaar werd Jan ziek van corona. Hij moest naar het ziekenhuis, en op 9 september 2021 overleed hij. Hij was toen tweeëntachtig jaar oud.

Vierenzestig jaar lang had hij over Jezus verteld. De jongen uit de slagerij had zijn winkel laten liggen en was gegaan. Zijn stichting Wings of Healing gaat nog steeds door.